|
Sensitieve kinderen
|
Sensitieve kinderen zijn overgevoelige wezentjes. Ze worden meestal sensitief geboren en in veel gevallen is het erfelijk. Er zijn heel veel gevoelige kinderen op deze wereld. Er zijn echter ook hooggevoelige kinderen, en zelfs overgevoelige kinderen. De hooggevoelige kinderen weten meestal wel met hun gevoeligheid om te gaan. |
|
Overgevoeligheid
|
Wanneer je echter overgevoelig bent is dat voor veel kinderen erg moeilijk te hanteren. Er komen problemen op school, het kind past niet in de bestaande structuren. Vanbuit de school krijgen de ouders het advies eens bij het Riagg aan te kloppen.Veelal krijgen deze kinderen te maken met zorginstellingen waar geprobeerd word\t het kind, vaak door middel van medicijnen, met zijn gevoeligheid om te leren gaan. Deze kinderen komen in een circuit, krijgen een stempel en worden daar altijd op beoordeeld. |
|
Autisme
|
Bij het autistische kind is de reactie op zijn overgevoeligheid juist andersom. Het kind trekt zich door de overprikkeling terug in zijn hoofd, daar leeft hij. Daar voelt het zich veilig. Deze kinderen willen vaak niet aangeraakt worden aan hun hoofd, dat ervaren ze als zeer bedreigend. Er zijn nog vele vormen van kinderen met gevoeligheidsproblemen, veelal genoemd PDD-NOS of RET. Zie hiervoor de site: http://www.platovisit.nl/ntk/
|
|
|
Gelukkig is dat niet altijd zo. Een groot deel van de
overgevoelige kinderen gaat rustig zijn gang, onverstoorbaar, alsof het nu l
weet wat het hier komt doen en waarom. Deze kinderen kunnen ontzettend wijze
uitspraken doen. Ze voelen heel snel sfeer en emotie aan, maar nemen ook wel
stemmingen van anderen over, waardoor ze opeens verdrietig of angstig worden.
Een probleem is het als je kind door zijn overgevoeligheid een adhd-kind of een autistisch kind is. Het adhd kind weet niet zo goed om te gaan met alle prikkels die de hele dag op hem afkomen, is overvoerd door de prikkels en probeert ze al tennisballen van zich af te slaan. Met alle drukke gevolgen van dien. Thuis is er meestal nog wel mee te leven, maar als het kind naar school gaat komen de problemen, In de klas is hij/zij te overheersend en druk. Komt dit kind in het circuit van hulpverlening dan zal al snel het middel ritalin of dipiperon gegeven worden. In het begin heeft het kind hier meestal wel baat bij, maar er zit een gevaar van gewennig in, waardoor het kind steeds hogere dosering nodig heeft. Door zijn gevoel te onderdrukken lost op het moment wel veel op, maar op latere leeftijd, bij ca. 30-35 jaar komen deze gevoelens toch naar buiten, meestal in de vorm van een burn out of depressie. Het is dus eigenlijk het verschuiven van een probleem.
|
